::خون خدا::

اینترنت ملی همراه با پوگل فارسی

محرم — 2012-04-14T10:27:27+01:00

شما جزءاولین ها باشید

برای حمایت وب سایتها و وبلاگ های خود را به ثبت برسانید.

www.poogel.com

درسوگ اربعین

محرم — 2010-01-03T04:23:46+01:00

صدای پای اشتران از دل كویر می‎آید. كاروانی خسته و غم‎دیده و محزون هر كسی سر به کنج كجاوه گذاشته و آرام آرام می‎گرید، باد با رقص جنون‎آمیز خود شن‎های صحرا را پا به پای خود به وجد آورده و به آسمان می‎برد.

صدای زوزه باد هر از گاهی مصیبت‎دیدگان را از دل دریای غم بیرون می‎آورد.

آری، كاروان اُسراء اینك به سمت مدینه باز می‎گشت، مدینة النّبی كه اینك محزون و داغدار پسر پیامبر بود.

هنگامی كه كاروان به دوراهی عراق و مدینه رسید، ناگهان نسیمی از جانب كربلا دختر امام حسین (علیه السلام) را متوجّه خود كرد.

آه چه لحظه‎ای بود، صدای شیون او بلند شد و همه را متوجّه خود نمود همگی مست نسیم كوی حسین (علیه السلام) گشتند.

با هم به ساربان گفتند كه ما را از دشت كربلا و مزار یار عبور ده.

قافله مسیر خود را تغییر داد. زمان فراق دیگر به سر آمده بود و عاشقان به كوی معشوق نزدیك می‎شدند.

هر چه این فاصله كمتر می‎شد بر شور و افغان كاروان افزوده می‎گشت.

هنگامی كه آن پروانگان به مدفن خورشید رسیدند از روی ناقه‎ها همچون برگ خزان خود را به زیر افكندند.

هر كس قبر عزیزی را در آغوش گرفت صدای فغان و ناله در تمام صحرا مستولی گشت. جابر بن عبدالله انصاری نیز كه در اربعین به كربلا رسیده بود، با داغدیدگان هم ناله شد.

یكی می‎گوید: همین جا بود كه عزیز خود را از دست دادیم.

یكی دیگر می‎گوید: همین جا بود كه خیمه‎های ما را آتش زدند و اموالمان را غارت كردند.

آه همین جا بود كه شمر با شمشیر سر از بدن حسینم جدا ساخت.

وای عمویم، این جا بودكه او را به شهادت رساندند.

وای پسرم علی اصغر. صدای جانسوز رباب شور دیگری به این مرثیه‎خوانی می‎داد. او سخت می‎گریست، خدا این جا بودكه با تیر سه شعبه گلوی كوچك اصغرم را هدف گرفتند.

آری هر كسی به نحوی از دل غم دیده‎اش عقده‎گشائی می‎كرد.

در این اثنا بی‎بی زینب كبری (سلام الله علیها) خود را تمام قد بر روی قبر برادر انداخت و با اشك و آه و صدای محزون گفت:

ای وای برادرم حسین جان، ای وای محبوب دل پیامبر خدا، ای فرزند مكه و مِنا. ای پسر فاطمه زهرا (سلام الله علیها) و ای فرزند علی مرتضی (علیه السلام).

ای برادر، شرمنده‎ات گشتم که نازدانه‎ات رقیه را در خرابه شام جا گذاشتم .

ای برادر، اگر اینجا نامحرم نبود، جای تازیانه و سنگ‎ها را به تو نشان می‎دادم.

ای برادر ما را خارجی خواندند و از بالای بام‎ها بر ما سنگ زدند و بر رویمان خاك و خاكستر پاشیدند.

ای عزیز مادرم ای میوه قلبم و ...

ناگهان زینب بی هوش شد و به زمین افتاد.

منبع:

شبکه امام صادق علیه السلام

آمادگی برای میهمانی خدا

محرم — 2008-09-01T03:09:00+01:00

	شناخت میهمانی خدا
	اسباب آمادگی برای میهمانی خدا
	درجات میهمانی خدا

1,2,3,4

محرم — 2008-08-13T03:08:00+01:00

وظایف جوان منتظر

با توجه به خصلت، مرام و شخصیت جوانان در عصر ظهور، اکثر یاران امام زمان علیه‌السلام از این گروه سنی هستند؛ چراکه دارای ویژگی‌هایی همچون صفای باطن، زیباگرایی، شجاعت و شهامت، نوگرایی، وفاداری، آزادگی، فداکاری و... هستند که تمام این‌ها در حکومت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف نمود می‌یابد.

حال باید دید جوانانی که عاشق حضرت هستند، در دوران غیبت چه باید بکنند؟

وظایف اصلی و مهم جوانان منتظر در چهار بخش، مورد بررسی قرار می‌گیرد: 1. معرفت 2. محبت 3. اطاعت 4. فعالیت.

معرفت: یکی از مسایل حیاتی و اساسی شناخت امام عصر علیه‌السلام معرفت است که مایه رشد و تعالی است:

امام علی علیه‌السلام می‌فرماید: «ای کمیل! هیچ حرکت و فعالیتی نیست، مگر این که در آن نیازمند شناخت و آگاهی هستی» (تحف العقول، ص171)

موضوع مهدویت هم نیازمند معرفت و شناخت است؛ لذا ما باید با امام زمان خود و مسایل پیرامون او به نحو احسن آشنا شویم. شناخت درست امام،همچنین طریق معرفت واقعی به خدا می‌باشد. در دوران غیبت، شناخت امام زمان علیه‌السلام، رمز حیات و هویت ماست. لازم است به امام خود معرفت داشته باشیم؛ چراکه اگر او را نشناسیم، گمراه خواهیم بود و زندگی جاهلی خواهیم داشت: «هر کس بمیرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهلیت می‌میرد» (کمال‌الدین، ج 2، ص 409)

محبت: محبت تابع معرفت و شناخت است و هرچه شناخت بیشتر شود، محبت نیز بیشتر خواهد شد.

اگر عاشق امام زمان علیه‌السلام بشویم و او را دوست بداریم، رنگ محبوب به خود می‌گیریم و بوی او را با خود داریم؛ چراکه امام زمان علیه‌السلام آنقدر ما را دوست دارد که بلاها را از ما دفع می‌کند و در حق ما دعا می‌کند. چقدر خوب است این محبت، طرفینی باشد؛ یعنی ما عاشقان هم برای ظهور و سلامتی او دعا کنیم. این‌طور نباشد که فقط هنگام مشکل و گرفتاری به سراغ او برویم.

باید نوعی زندگی کنیم که دل آن حضرت، خوشنود شود؛ کسی که ادعای محبت و دوستی اولیای الهی را دارد باید عمل به خواسته آنها را سرلوحه اعمالش قرار دهد.

اطاعت: یکی از زیبایی‌ها و لذت‌های جوانی، گذراندن عمر در راه اطاعت الهی است که باعث توجه و عنایت ربوبی می‌شود. اطاعت از ولی خدا همانند اطاعت از پروردگار است و انسانی که ادعای دوستی با خدا و امام زمان علیه‌السلام را دارد باید سعی در اطاعت داشته باشد. جوانِ منتظر باید ضمن اظهار علاقه‌مندی و محبت به خدا و اهل بیت علیهم‌السلام، مطیع فرمان نیز باشد. با این حال اگر مرتکب معصیت شد، آستان الهی درگاه نومیدی نیست؛ بلکه راه توبه و انابه باز است.
فعالیت: نقش اصلی جوانان این است که باید در عرصه مهدویت، فعال و پویا و به روز باشند؛ چرا که دشمنان مهدویت بسیار فعال هستند. پس یاران و شیفتگان حضرت مهدی علیه‌السلام در دوران غیبت، باید بینش‌های خود را نسبت به خداوند، امام و جهان هستی بالا ببرند چون برنامه امام زمان علیه‌السلام، جهانی است، یاران آن حضرت نیز باید نگاه‌های وسیع و جهانی داشته باشند و استراتژی درستی را جهت زمینه‌سازی برای ظهور و انقلاب جهانی حضرت، طراحی کنند. از طرفی باید روحیه شجاعت، ایثار، بردباری، یکدلی و استواری را نیز در خود تقویت کند.
وظایف اجتماعی جوان در دوران غیبت: عصر غیبت عصر آمادگی برای ظهور امام زمان علیه السلام است. دورانی است که باید علاوه بر حفظ خویش، مقدمات ظهور را آماده نمود. در بعد مسایل اجتماعی و روابط مردم با یکدیگر و ساخت جامعه آرمانی برای رسیدن به ملاک و معیارهای ظهور امام زمان علیه السلام، باید بسیار تلاش نمود و رسیدن به این هدف جز با اتحاد و همدلی و كار جمعی منتظران آن حضرت محقق نخواهد شد.

محمد رضا نصوری، مجله امان، شماره 8

... كه سر مى شكند دیوارش

محرم — 2008-08-13T03:08:00+01:00

در مقاله ی قبل به ضرورت مطالعه ی نامه ی پربركت امام علی (ع) به فرزندشان ، اشاره كردیم ؛ و سفارش "جستجوگری در نهاد جوانان" را مورد بررسی قرار دادیم . در این مقاله به دو خواسته و سفارش مهم دیگرامام - عمل به واجبات و دورى از محرمات و مرور زندگی گذشتگان - به تمام جوانان اشاره می كنیم :

امام على (ع) دومین خواسته ى مورد علاقه ى خود از جوان و فرزندش را عمل به واجبات و دورى از محرمات عنوان مى كند. او به جوانان مى گوید كه به بهانه ى جستجوگرى، دست از وظایف آسمانى خویش نكشند و به پدران مى آموزد كه سفارش به انجام واجب و ترك حرام به فرزندان را، سرلوحه ى برنامه هاى خویش قرار دهند. و چنین است كه وقتى از عارفان طریق محبوب و سالكان راه معشوق سئوال مى شود: چگونه مى توان دل را نورانى كرد و زنگارهایش را زدود؟ جواب مى دهند: واجب را عمل كن، حرام را رها كن! در كتاب هاى اهل معرفت و سلوك نیز باز، اول قدم، همین دو نكته است: عمل به واجب، دورى از حرام. و على (ع) كه خود مراد و راهبر همه ى عاشقان و شیفتگان معشوق حقیقى و محبوب جاودانى است، پیش از همه بر این مهم تأكید و سفارش مى كند.

اگر نفس تو از پذیرش روش گذشتگان موفق خود، سرباز مى زند و آنچه آنان یافته اند، نمى پسندد، پس جستجوى خویش را براى فهم و علم قرار بده، نه براى غرق شدن در شبهات و چنگ زدن به دشمنى ها.

سومین سفارش دوست داشتنى على (ع) این است كه فرزندان، گذشتگان شان را مرور كنند و مسیر صالحان و آنان را كه به اوج انسانى خویش دست یافته اند، برگزینند. آنها همان گونه كه تو مى اندیشى، اندیشیده اند و نهایت این اندیشه و این فكرها به آنجا رسیده كه فهمیدند آنچه را شناخت پیدا كردند، بگیرند و آنچه را به آن مكلف نشدند، رها كنند(1) .

گذشتگان تو، اندیشیده اند، فكر كرده اند، جستجو نموده اند تا راهشان را یافته اند، زحمتى را كه تو مى خواهى تحمل كنى، آنها تحمل كرده اند تا بهترین را بیابند. پس تو به راه آنان برو و همین مسیر را ادامه بده و سپس ادامه مى دهد:

اگر نفس تو از پذیرش روش گذشتگان موفق خود، سرباز مى زند و آنچه را آنان یافته اند، نمى پسندد، پس جستجوى خویش را براى فهم و علم قرار بده، نه براى غرق شدن در شبهات و چنگ زدن به دشمنى ها(2) . اگر مسیر گذشتگان و زحماتى كه آنان متحمل شده اند، برایت ناكافى است و تو را بى نیاز نمى نماید، چه عیبى دارد؟ حركت كن، جستجوكن، جستجوگر باش. على (ع)، خوب روحیه ى جوان را دریافته است و از این رو هرگز نمى گوید: این كار غلط است و فقط آنچه را آنان گفته اند و كرده اند، باید عمل كنى، هرگز. امام (ع) مى فرماید، اگر مى خواهى خودت تجربه كنى بپاخیز و كمر همت ببند و پاى در راه گذار، اما... با دو شرط :

1- در جستجو، فهمیدن را اصل قرار بده.

شرط اول این است كه تلاش و جستجوى تو در مسیر فهمیدن و فرا گرفتن باشد.

یعنی از عمق جان بخواهى كه بفهمى و یاد بگیرى، واقعاً در جستجوى حقیقت و حق باشى، نه اینكه در شبهه فرو روى و به دشمنى چنگ زنى....

گویا على (ع) این جملات را ویژه ى جوانان امروز فرموده باشد . امروز همه مى گویند: جوان، جستجوگر است. همه تأكید مى كنند: جوان، خود باید بیاندیشد، خود باید بیابد، خود باید باور داشته باشد و... اما آنچه به نام جستجوگرى و جویایى حقیقت عرضه مى شود، بیش از آنكه در مسیر فهمیدن و دانستن باشد، چسبیدن به دشمنى ها و فرورفتن در شبهه هاست.

پرسش براى پرسش، جستجو براى جستجو، و نه پرسش براى پاسخ و جستجو براى یافتن و فهمیدن! اگر جوان شك كند، بسیار خوب است اما شكى كه مقدمه ى یقین باشد. اگر شك كرد و در شك خود باقى ماند و در آن گرفتار شد، آیا باز هم خوب است یا این شك، جهالت است و ضلالت؟!

باید ببینیم كه سئوال و پرسشى را كه مطرح مى كنیم در مسیر فهمیدن و دانستن است، جستجویى كه مى كنیم در مقام حق جویى و دستیابى به حقیقت است ، یا صرفاً سئوال مى كنیم تا شبهه اى را بگسترانیم، خود سئوال را در ذهن ها راسخ نماییم و دشمنى ها را افزایش دهیم؟!

در ذهن جوان ما چنین نشسته است كه ذات پرسشگرى ارزش است، ذات سئوال كردن لازم است و ذات نپذیرفتن، قابل ستایش... هر چند هدف از این سئوال، فهمیدن و هدف پرسشگر، رسیدن به حق نباشد. به همین دلیل است كه ما امروز با گسترش شبهات مواجهیم. بسیارى از كسانى كه مى پرسند نمى خواهند بدانند. مى پرسند تا شبهه ى خود را گسترده تر كنند. سئوال مى كنند تا سئوال را در ذهن جامعه بنشانند. از این روى اگر در مسیر جواب قرار بگیرند، به آن گوش نمى دهند و به تكرار سئوالشان مى پردازند. و به تعبیر قرآن گویا درگوششان پرده اى است یا انگشت در گوششان فرو برده اند...

امام (ع) شرط دوم را چنین بیان مى كند: قبل از اینكه جستجو را آغاز كنى از خداوند طلب یارى كن(3) .

مسیر، مسیر خطرناكى است، جستجوگرى و خطر در هم پیچیده اند و چنین نیست كه هر كس پاى در این مسیر گذارد، به راحتى آن را طى كرده و پیروز از آن سوى خارج شود.

اى كه از كوچه ى معشوقه ى ما مى گذرى برحذر باش كه سر مى شكند دیوارش

هر كس مى خواهد وارد شود، باید با خطر آشنا باشد و مهیاى درگیرى. قبل از حركت در این مسیر از خدایت یارى بجوى و براى موفقیت به او میل پیدا كن و براى ترك آلودگى هایى كه تو را در شبهه فرو برد و یا تسلیم گمراهى نماید، روبه سوى او آور (4). اگر یقین كردى كه روى آوردن به خدا دلت را صفا داده و در مقابل حق خاشع شده است، اگر صفاى باطن پیدا كرده اى و خشوع در خویش یافته اى، اگر اندیشه و بینشت به كمال رسیده و قدرت تصمیم گیرى پیدا كرده اى و اگر تمام عزم خودت را براى رسیدن به حقیقت جزم كرده اى، در این لحظه به آنچه برایت گفتم و تفسیر كردم بیاندیش و اكنون خود به میدان تجربه بیا و صحنه ى آزمون را بیازما (5). اما اگر این ها همه ، براى تو حاصل نشد و آمادگى روحى و فكرى و اراده ى رسیدن به حقیقت و توانایى دستیابى به آن را نیافتى، بدان تو مثل كسى هستى كه چشم بسته در تاریكى قدم مى گذارد و در ظلمت ضلالت و گمراهى فرو مى رود.

حقیقت جویى و دین خواهى از مسیر سرگردانى و اشتباه ممكن نیست و در چنین حالى اجتناب و بازگشت از این مسیر شایسته تر است. (6)

جستجوگرى، خطرناك است، جستجوگرى، مرد میدان مى طلبد. جستجوگرى، نداى هل من مبارز سرمى دهد. كسى كه قدرت تشخیص ندارد و حق و باطل را در هم مى آمیزد، هر سخنى را مى پذیرد و یاراى كشف حقیقت در او نیست، در انتخاب سرگردان و در گزینش مسیر حق، وامى ماند، چنین كسى نمى تواند دین را بیابد و ناخواسته در مسیر بى دینى و خلاف حقیقت، حركت مى كند.این فرد بهتر است دست از جستجوى عبث و بى ثمر خود بكشد و به آزموده هاى صحیح گذشتگان موفق خویش بسنده كند.

امام (ع) دو شرط حیاتى را براى جستجو عنوان مى نماید تا همه گمان نكنند توانایى گام نهادن در این مسیر را دارند. اگر این دو شرط حاصل شد و قلب و فكر و عزم آماده گشت و خدا راهنمایى ما را پذیرفت، جستجو را با همه ى خطراتش آغاز مى كنیم و گرنه خوددارى از این حركت و قناعت به یافته هاى گذشتگان صالح مناسب تر است.

اگر خود نمى توانیم آغازگر جستجو باشیم، به جستجوى دیگرانى كه این توانایى را داشته اند و راه را درست یافته اند، اكتفا نماییم و در زندگى خویش از آنان الگو بگیریم.

در مقاله ی بعد به دیگر سفارشات گهربار امام علی (ع) به جوان و فرزندشان ، خواهیم پرداخت . سفارشاتی چون : " چنگ زدن به ریسمان الهى " ، "اهمیت پند و موعظه" ، " سفارش به زهد " ، " یقین قلبی " و " یاد مرگ " .

پی نوشت ها :

1- فانهم لم یدعوا ان نظروا لانفسهم كما انت ناظر، و فكروا كما انت مفكر، ثم ردهم آخر ذلك الى الاخذ بما عرفوا، و الامساك عما لم یكلفوا.

2- فان ابت نفسك ان تقبل ذلك، دون ان تعلم كما علموا، فلیكن طلبك ذلك بتفهم و تعلم، لا بتورط الشبهات و علق الخصومات.

3- و ابدأ قبل نظرك من ذلك بالاستعانة بالهك.

4- وابدأ قبل نظرك فى ذلك بالاستعانة بالهلك و الرغبة الیه فى توفیقك و ترك كل شائبة اولجتك فى شبهة او اسلمتك الى ضلالة.

5- فان ایقنت ان قد صفا قبلك فخشع، و تم رأیك فاجتمع و كان همك فى ذلك همّاً واحداً فانظر فیما فسرت لك.

6- و ان لم یجتمع لك ما تحب من نفسك و فكرك، فاعلم انك انما تخبط العشواء و تتورط الظلماء و لیس طالب الدین من خبط او خلط والامساك عن ذلك امثل.

منبع : كتاب " با جوان تا آسمان "– نویسنده : آیت الله مهدی هادوی تهرانی، با تلخیص وگزیده گویی

2- دست نیازمندت را به سوى خداى بى نیازت برافراز.

نامه اى براى همیشه

محرم — 2008-08-13T03:08:00+01:00

قصد داریم در سلسله مقالاتی ، نامه ی پرمایه و سرشار از نكات تربیتی امام علی (ع) به فرزندشان امام حسن (ع) را ، مورد بررسی قرار دهیم . نامه ای كه برای تمام زمان ها و برای تمام جوان ها نوشته شده است . نامه ای كه خواندن و تامل در آن ، نه تنها بر هر شیعه ی محب اهل بیت ، بلكه بر هر انسان خواهان كمال و رستگاری واجب است . در این مقاله به سفارش ایشان جهت "جستجوگری در نهاد جوانان" می پردازیم و در مقاله ی بعد به دیگر رهنمودهای این امام همام خواهیم پرداخت .

سال هاى آخر عمر على (ع) است، همه ى شیرینى ها و تلخى هاى زندگى را تجربه كرده است، اینك در راه بازگشت از جنگ صفین است و یكى از آخرین و تلخ ترین تجربیاتش را پشت سر گذارده است. در محله اى ، شمشیر را به كنارى گذارده، قلم به دست گرفته و نامه اى را خطاب به فرزندش امام حسن مجتبى (ع) آغاز مى كند.

اولین برداشت این است كه این نامه، نامه اى از امامى براى امامى دیگر است در حالى كه هرگز چنین نیست و به محض شروع جملات على (ع) ، متوجه مى شویم كه این نامه از پدرى است با تجربه اى به طول تاریخ، براى تمامى فرزندانش كه در همه ى تاریخ مى خواهند تجربه را آغاز و مزه مزه كنند. فرزندانى كه چون جوانند، نیاز به راهنما دارند و چون عمرشان به نهایت رسید، باید تجربیاتشان را به نسل پس از خود، انتقال دهند.

این نامه، نامه ى امام على (ع) به امام حسن (ع) نیست، شیوه ى گفتگوى دو نسل است، نسل دیرین و پیشین و نسل نوخاسته و پسین .

این نامه، نامه اى شخصى، از پدرى به پسرش نیست. در طلیعه ى نامه ، امام مى فرماید: از پدرى رفتنى!، پدرى كه عمر را پشت سر نهاده، پدرى كه زمانه او را فرتوت نموده و... به پسرى كه آرزوى داشتنی هایى را دارد كه هنوز به آن دست نیافته، پسرى كه در مسیر نیستى و هلاكت قدم نهاده و...(1)

این نوع تعبیرات و وصف ها هرگز در ساحت امام معصوم راه ندارد. معصوم - طبق باورهاى ما - هرگز به دنبال آرزوهاى دنیایى تمامى ناپذیر نیست، معصوم هرگز مسیر كسانى كه در طریق هلاك مى روند، نمى پوید، معصوم هرگز خود را به زمان نمى سپارد تا او را به هر سو كه مى خواهد، ببرد، معصوم هرگز عمر خود را از دست رفته نمى انگارد و معصوم هرگز.... این واژگان و این توصیفات در قاموس امامت جایى ندارد و امام على (ع) علیه السلام خود بیش از همه از این اسرار آگاه است و چنانچه عمر پرحادثه و پرنشیب و فرازش نشان داده، هرگز اجازه نمى دهد رخنه اى در ارزش والاى امامت ایجاد شود و خدشه اى بر حقیقت همیشگى ولایت وارد آید.

این عبارات وى تأكید مداوم بر این مدعاست كه على (ع) ، بر آن است كه با جوانان همه ى تاریخ به گفتگو بنشیند.

جوانانى كه همچون همه ى فرزندان آدم در اوهام و آرزوهاى دست نیافتنى، عمر خویش را سپرى مى نمایند و مسیر مكررى را كه از ابتداى خلقت آدم تجربه شده، باز هم مى آزمایند و در نهایت، سر در مسیر گذشتگان خویش مى گذارند و زندگى را بر سر آزموده هاى بى نتیجه ى نسل هاى قبل مى بازند؛ خطاب على(ع) با اینان است.

نامه ى على (ع) بیان اختلاف و تفاوت دو نسل كهنسال ، اما پرتجربه و جوان ، اما با نشاط و پرتحرك است.

نامه ى على (ع) تبیین وظیفه ى همه ى پدران در برخورد با فرزندان خویش و وظیفه ى همه ى جوانان در برابر بزرگان خود است.

نامه ى على (ع) به پدران مى آموزد چگونه با فرزندان خود گفتگو كنند، چه روش هایى را به آنان یاد دهند، چه سفارشاتى را همراهشان نمایند و به جوانان مى آموزد كه بهینه ترین مسیر بهره ورى از این تجربیات چیست؟

جوان در زبان على (ع)، منحصر به سن و سال خاص نیست.

جوان در این خطاب، هر فردى است كه به دنبال حقیقت است . جوان ، هر انسان با نشاطى است كه روح جستجوگر دارد، جوان ، هر زن و مرد پویایى است كه مى خواهد در جامعه ى خویش نقشى فعال و زنده ایفا نماید و جوان، هر عاشق سرگشته اى است كه به دنبال معشوق حقیقى اش مى گردد و دل به وصالش در جهان آخرت مشغول نموده است و به امید آرامش در جنب محبوب ، لحظه شمارى مى كند .

در این چند مقاله قصد داریم ، فرازهایى از این نامه را مرور مى كنیم ؛ البته نه به ترتیبى كه در نامه ى امام آمده است، و شروع را از فرازى در میانه ى نامه برمى گزینیم .

یكى از برجسته ترین ویژگى هائی كه به صورتى آشكار در نامه ى امام رخ مى نماید، این است كه امام روح جستجوگر جوان را باور داشته و بر آن مهر تأیید مى زند :

جوان در جستجوست، جستجوى حقیقت، جستجوى خویشتن خویش، جستجوى آینده، جستجوى بایدها و نبایدها جستجوى اینكه خوب چیست و چرا؟ بد چیست و چرا؟ درست كدام است و نادرست كدام؟، چه راهى را باید انتخاب كرد و از چه راهى باید اجتناب نمود.

امام على (ع) همانند برخى از پدران، تجربه ى نسل گذشته را بى نیاز كننده ى نسل جوان از جستجو، نمى بیند و هرگز تلاش جوان براى جستجو را انكار یا با آن مخالفت نمى نماید، اما براى این روح جستجوگر و پرسش خیز، شرایطى مطرح مى كند. شرایطى كه به این ویژگى جوان، هدف، مسیر و ثمر مى بخشند، شرایطى كه اگر جستجو با آنها همراه نشود چیزى جز سردرگمى، یأس و انحراف، فراروى جستجوگر نخواهد بود و تلاش پیگیر سال هاى نشاط و طراوت انسان ، كه مى تواند اوج بلند پیروزى را برایش به ارمغان آورد، هدیه اى جز تنهایى، انزوا و وحشت نخواهد داشت!

پسرك جوانم! بدان آنچه در بین سفارشات خود، بیش از همه به آن علاقه دارم و بر آن تأكید مى كنم، سه چیز است: تقواى الهى، اكتفا بر وظایفى كه خدا برتو واجب كرده است و انتخاب مسیرى كه گذشتگان صالح خانواده ى تو برگزیده اند

(2).

امام على (ع) فرزندش را به سه چیز سفارش مى كند و در ضمن این سه، جستجوگرى جوان را روشن و شرایطش را بیان نموده، در مقاله ی بعد به بررسی دو خواسته ی امام علی (ع) ازجوان و فرزندش ، كه "عمل به واجبات و دورى از محرمات و مرور زندگی گذشتگان " است ، خواهیم پرداخت .

پی نوشت ها :

1- من الوالد الفان، المقر للزمان، المدبر العمر....الى المولود المؤمل مالایدرك، السالك سبیل من قد هلك...

2- واعلم یا بنى انّ احب ما انت آخذ به الىّ من وصیتى: تقوى الله و الاقتصار على ما فرضه الله علیك و الاخذ بما مضى علیه الاولون من آبائك و الصالحون من اهل بیتك.

منبع : كتاب " با جوان تا آسمان "– نویسنده : آیت الله مهدی هادوی تهرانی

با تلخیص وگزیده گویی

صحیفه صفات الگو

محرم — 2008-08-13T03:08:00+01:00

علی‏اکبر علیه‌السلام الگوی جوانان

الگوی شایسته

ما جوانان به دنبال الگویی هستیم که نخست هم‏سن و سالمان باشد و همانند ما در توفان جوانی بوده و در نشیب و فراز حوادث حضورداشته باشد. معصوم نباشد، زیرا با ما فرق خواهد کرد و در بحرانهای اجتماعی، سیاسی و حتی اقتصادی درگیر شده باشد تا به‏خوبی او را همانند خود بدانیم و از شیوه زندگانی، روش برخورد او با دیگران، چگونگی سخن گفتن، شهامت، شجاعت، دلیرمردی و بی‏باکی وی برای خود سرمشق بگیریم و او را نمونه‏ای تمام عیار برای‏امروز و فردای زندگی خود بدانیم.

دفتر زندگانی چنین الگویی را که برخی هجده ساله و پاره‏ای‏سالهایی بیشتر دانسته‏اند، می‏گشاییم و با یکدیگر به صحیفه صفات‏و ارزشهای چشمگیر او می‏نگریم.

او یازدهم شعبان سال سی و سوم هجری به دنیای پر غوغای حیات‏پاگذاشت. پدر در گوش راست او اذان گفت و دیگر گوش وی را با ترنم اقامه آشنا ساخت تا از آغاز با نغمه توحید، نبوت، امامت و ولایت آشنا شود و با چنین سرودهایی راه روشن رستگاری را از عمق‏ جان بیابد. آشفتگی اوضاع سیاسی آن عصر بدان‏ حد بود که نام «علی‏» جرمی نابخشودنی حساب می‏شد و بر زبان‏ راندن این واژه مقدس ممنوع بود. پدر وی، که به خوبی می‏دانست‏ نام دیباچه شخصیت و نشان دهنده شرافت، ادب و عظمت انسان است، نام کودک را «علی‏» نهاد تا بهترین برکات و زیباترین صفات ‏بر دریای وجود فرزندش ریزان شود. درپی آن، لقب «اکبر» نیز برای او انتخاب کرد تا «علی اکبر» که به عنوان پسر نخست‏خانواده است ‏با دیگر فرزندان، که نام‏آنان نیز علی خواهد بود، تفاوت یابد.

پدر علی که همانند پدرانش از تمامی اصول اساسی و شیوه‏های‏شیرین تربیتی آگاهی داشت، خود را با دنیای کودکی هماهنگ می‏کرد و رفتاری که شایسته کودکی فرزند بود، انجام می‏داد تا همانند جد عزیز خود عمل کرده، لحظه‏ای از شرایط روحی روانی کودک‏ دلبند خویش دور نماند.

همراه با بزرگ شدن علی، پدر سخنان برتر، آداب والاتر وشیوه‏های زندگی و احترام بیشتر به او می‏آموخت تا شخصیت خود را باز یابد و از ارزش وجود خود بیشتر آگاه شود.

بدین خاطر هنگام نام بردن از او، الفاظی همراه با احترام به ‏کار می‏برد تا از آغاز زندگی، احساس سرافرازی و شخصیت کند.

به سوی مدرسه

علی که هفت‏ساله شد، به تمرینهای فکری و آموزش‏های دینی‏ پرداخت و با مراقبت‏های صحیح سنجیده پدر، بنیان‏های اعتقادی در روان او و شیوه‏های رفتاری در اعمال او رشدی بیشتر یافت.

روزی پدر، عبدالرحمان را به آموختن سوره حمد به فرزندش‏گمارد. وقتی آموزش تمام شد و علی در حضور پدر سوره حمد راقرائت کرد، پدر، هدایای فراوان به عبدالرحمان بخشید. آنگاه به اطرافیان که از این همه ‏بذل و بخشش تعجب کرده بودند، فرمود:

«این هدایا توان برابری عطای معلم علی را ندارد که در برابر تعلیم قرآن، همه هدایا ناچیز است»

علی در جوانی با ویژگیهای اخلاقی و رفتاری خود نگاه انبوه‏ جوانان را به سوی خود جلب می‏کرد. آنچه در این فراز از داستان‏او گفته می‏شود، نکته‏هایی است که بی‌تردید با مطالعه و رد شدن‏ تاثیری بسزا نخواهد داشت، از این رو، باید از سرصبر و تامل ‏بیشتر مطالعه و مرور کنیم و به خاطر بسپاریم.

علی صفات جدّ خود را می‏دانست، از این‏رو، هماره در آینه اخلاق و رفتار او نظر می‏کرد و خود را بدان صفات می‏آراست. به هنگام‏ جوانی در میان جمع و با دوستان خود، گشاده رو و شادمان بود؛ ولی در تنهایی اهل تفکر و همراه با حزن بود. علاقه فراوانی به‏خلوت با خدای خود و پرداختن به راز و نیاز و گفتگو باخالق هستی‏ داشت. در زندگی آسان‏گیر، ملایم و خوش‏خو بود، به روی کسی خیره نمی‏شد. بیشتر اوقات بر زمین چشم می‏دوخت و با بینوایان و فقرا که از نظر ظاهری در جامعه و نگاه دنیاطلبان ‏احترام چشمگیری نداشتند. نشست و برخاست می‏کرد، با آنان همسفره‏می‏شد.

هرگز عیب‏جویی نمی‏کرد و از مداحی نابجا و شنیدن چاپلوسی افراد دوری می‏کرد. تمامی انسانها را بندگان خدا می‏دانست و از تحقیر آنان خودداری می‏ورزید. در طول عمر خویش به کسی دشنام نداد و ناسزا نگفت. از دروغ تنفر داشت و صداقت و راستگویی شیوه همیشه ‏او بود. بخشنده بود و آنچه به دست می‏آورد، به دیگران بویژه ‏نیازمندان انفاق می‏کرد. به عیادت بیماران می‏رفت.

برای همسالان برادری مهربان و برای کودکان پدری پرمحبت ‏بود و مسلمانان را مورد لطف و عطوفت‏خویش قرار می‏داد. امور دنیوی و اضطراب‏های مادی او را متزلزل نمی‏ساخت.

زندگی علی ساده بود و در آن از تجمل و اسراف اثری دیده نمی‏شد. آنان که اخلاقی نیکو و فضایلی شایسته‏ داشتند، همیشه مورد تکریم و احترام وی بودند و خویشاوندان از صله او بهره‏مند می‏شدند. از صبری عظیم برخوردار بود و از هیچ کس ‏توقع و انتظاری نداشت.

در میدان رزم سلحشوری شجاع، نیرومند و پرتوان بود و انبوه‏ دشمن هرگز او را بیمناک نمی‏ساخت. در اجرای عدالت و دفاع از حق، قاطع و استوار بود. به یاری محرومان و مظلومان می‏شتافت و در برابر ظالمان می‏ایستاد. تا حق را به صاحبش برنمی‏گردانید، آرام ‏نمی‏گرفت. به دانش اندوزی و فراگیری معارف اهمیت زیادی می‏داد و همواره پیروان خود را از جهالت و بی‏خبری باز می‏داشت.

به پاکیزگی و آراستگی علاقه‏ای وافر داشت و این صفت از دوران‏ کودکی در او دیده می‏شد. از این رو هماره بر تمیزی لباس و بدن ‏اهتمام می‏ورزید.

بسیار فروتن بود و از تکبر نفرت داشت. نه تنها برانسانها بلکه باحیوانات نیز محبت داشت و با مهربانی و انصاف با آنان‏رفتار می‏کرد. آنان که قیافه ظاهری و سیمای به نور نشسته علی را دیده‏اند،چهره وی را این گونه ترسیم کرده‏اند:

قیافه‏اش بسیار با ابهت‏بود و چون ماه تابان می‌درخشید. به‏ زیبایی و پاکیزگی آراسته بود. چون به طرف کسی بر می‏گشت ‏با تمام ‏بدن بر می‏گشت. نگاهش به زمین بود تا به‏آسمان. (تاریخ یعقوبی، ج 1، ص 513)

... با این ویژگیهای روشنی آفرین به خوبی می‏توان او را شناخت، وی علی اکبر پور والای امام حسین علیه‌السلام است. جوانی زیبا که همانند جد خود رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله در سیرت، سپید و در صورت، آسمانی می‏نمود و هماره یاد و نام پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله از چگونگی سخن گفتن و یا راه رفتن و دیگر برخوردهای اجتماعی و اخلاقی او می‏تراوید. از این رو، امام‏حسین علیه‌السلام او را شبیه‏ترین در خلقت و آفرینش، اخلاق و صفات روحی، گفتار و آداب اجتماعی به رسول‏خداصلی‌الله‌علیه‌و‌آله) معرفی می‏کرد.

کلام شیرین، بیان روان، ادب بسیار در برابر پدر و مادر، اطاعت‏بی‌چون و چرا از مقام ولایت و دلدادگی به حقیقت، برگی دیگر اززندگانی زرین علی اکبر بود. این ویژگیها چون با فروتنی او همراه می‏شد، نگاه تحسین‏آمیز همگان را به دنبال داشت.

در ساحل فرات

علی در حماسه کربلا، درخششی چشمگیر داشت و با هر بار حمله خود، دهها نفر را به خاک هلاکت می‏انداخت. قهرمانان عرصه‏های نبرد، کمتر از دانش و بینش بهره دارند؛ زیرا در مسیر رزم و جنگ قرار داشته و فرصت‏نداشته و یا علاقه کمتری به درس آموزی و دانش آفرینی از خود نشان می‏دهند؛ اما علی اکبر، جوانی چند بعدی بود و سطرهای کتاب‏وجودش با حکمت نگاشته شده بود. چشمه‏های دانش و دانایی از اعماق‏وجودش می‏جوشید. در مجالس گوناگون عالمانه و اندیشمندانه لب به‏سخن می‏گشود و به دور از غرور و تکبر مردانه سخن می‏گفت.

ماجوانان هرچند از صفات خوبی بهره‏مند باشیم، گاه توان تحمل‏سختی‏ها و ظرفیت رویارویی با مصایب را از دست می‏دهیم و سنگینی ‏ناملایمات زندگی، تعادل رفتار و گفتارمان را می‏رباید.

علی اکبر در چنین صحنه‏های سخت و طاقت‏سوز، تنها به رضا و تسلیم الهی فکر می‏کرد و چنان در برابر بلاهای الهی آرام و مطمئن‏ بود که گاه حیرت و شگفتی دیگران را برمی‏انگیخت. از این رو، درهنگامه درد آلود کربلا به پدر گفت:

«اولسنا علی الحق‏» (پدرجان) آیا ما برحق نیستیم؟

و چون امام فرمود: آری، گفت: در این هنگام، باکی از مرگ‏ نداریم.

این روحیه قوی و صفات شایسته، چنان ابهت و عظمت‏ به علی اکبر داده بود که افزون بر دوستان، دشمنان آگاه نیز به برتری‏هایش‏ اعتقاد و اعتماد داشتند و اعتراف می‏کردند. معاویه روزی ازاطرافیانش پرسید: «چه کسی در این زمان برای خلافت مسلمانان ‏بر دیگران برتری دارد و برای حکمرانی بر مردم از دیگران‏سزاوارتر است؟» روباه صفتان زشت‏سیرت که نام و نان خود را در تملق می‏یافتند، به ستایش خلیفه پرداختند و او را لایق این منصب معرفی کردند.

معاویه گفت: نه چنین نیست:

«اولی الناس بهذالامر علی بن الحسین بن علی جده رسول الله و فیه شجاعه بنی‏هاشم و سخاه بنی امیه و رهو ثقیف؛ شایسته‏ترین افراد برای امر حکومت، علی اکبر فرزند امام حسین‏ است که جدش رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله است و شجاعت ‏بنی‏هاشم، سخاوت بنی‌امیه و زیبایی قبیله ثقیف را در خود جمع کرده است» (مقاتل الطالبیین، ص 78)

روز عاشورا پس از شهادت یاران امام، اولین كسى كه اجازه میدان طلبید تا جان را فداى دین كند، او بود. اگر چه به میدان رفتن او بر اهل بیت و بر امام بسیار سخت بود، ولى از ایثار و روحیه جانبازى او جز این انتظار نبود. حضرت على‌اكبرعلیه‌السلام، نزدیكترین شهیدى است كه با امام حسین علیه‌السلام دفن شده است. مدفن او پایین پاى ضریح مقدس اباعبد الله الحسین علیه‌السلام، در کربلای معلّی قرار دارد.

ماهنامه کوثر، شماره 39، احمد لقانی؛

محرم — 2008-08-12T16:08:00+01:00

27CDB6E-AE6D-11CF-96B8-444553540000">

	زاده كعبه
	كسانی كه باید از حكومت طرد گردند
	راز تنهایی علی علیه السلام
	چگونه هزار ركعت نماز بخوانیم؟!
	امتیازات امیرالمومنین علی علیه السلام
	اسرار نماز در كلام امیر مومنان علی علیه السلام
	وصف دنیا در نهج البلاغه

كتابنامه ولادت حضرت علی علیه السلام در درون كعبه

كتابنامه ولادت امیرالمومنین در درون كعبه

محرم — 2008-07-14T17:07:00+01:00

در اینجا به ‏معرفى ‏اجمالى كتاب‏هایى كه در طول قرون و اعصار، مستقلاً در موضوع ولادت حضرت علی علیه السلام در کعبه به رشته تحریر در آمده، مى‏پردازیم:

1 ـ مولد امیرالمؤمنین علیه‏السلام

تألیف: مورّخ بزرگ شیعه در قرن دوم هجرى، لوط بن یحیى‏بن سعید، معروف به «ابومخنف» متوفّاى 157 ه.ق .

این كتاب در 222 صفحه در نجف اشرف به طبع رسیده است.(1)

2 ـ مولد امیرالمؤمنین علیه‏السلام

تألیف: وهب ‏بن وهب ‏بن عبدالله‏ بن زمعه، معروف به «قاضى ابوالبخترى» متوفّاى 200ه . ق .

نجاشى از این كتاب یاد كرده(2) و خطیب بغدادى آن را توسّط «رجاء بن سهل صنعانى» روایت كرده است.(3)

3 ـ مولد امیرالمؤمنین علیه‏السلام

تألیف: پیشواى محدّثان «شیخ صدوق» متوفّاى 381 ه .ق . این كتاب تا قرن هفتم محفوظ بود. سید بن طاووس، متوفّاى 664 ه . ق . حدیثى را از آن نقل كرده، مى‏نویسد: «من این حدیث را در كتاب «مولد مولانا على بالبیت» تألیف ابوجعفر محمدبن بابویه دیدم و از آن كتاب روایت مى‏كنم.(4)

4 ـ مولد على علیه‏السلام

تألیف: ابوالعلاء، محمدبن سهل همدانى، متوفّاى 569 ه . ق . قطعات بازمانده از آن، بازسازى شده و زیر چاپ است.

5 ـ مولد على علیه‏السلام

تألیف: شاذان جبرئیل قمى، از اعلام قرن ششم هجرى. قسمت‌هاى بر جاى مانده، بازسازى شده زیر چاپ است.

6ـ حدیث مولد الامام على‏بن ابى‏طالب علیه‏السلام

تألیف: ابوالحسن، احمدبن عبدالله‏ بكرى، متوفّاى 952 ه . ق . نسخه خطى این كتاب، در كتابخانه الهیّات مشهد، در ضمن مجموعه‏اى به شماره 1045 موجود است.

7 ـ مولد امیرالمؤمنین على‏بن ابى‏طالب علیه‏السلام

تألیف: شیخ محمد ابوعزیز خطّى، از علماى برجسته بحرین، در قرن دوازدهم هجرى قمرى .

این كتاب در سال 1372 ه . ق . در 222 صفحه رقعى در نجف اشرف به طبع رسیده است.

علامه تهرانى بر انتساب این كتاب به ابوعزیز خطّى صحّه گذاشته(5) جز این كه این كتاب دقیقا همان كتاب منسوب به ابومخنف است. احتمالاً خطى، كتاب مخنف را استنساخ ‏كرده، بعدها فرزندان و شاگردانش تصوّر كرده‏اند كه از تألیفات خودش مى‏باشد.

8 ـ مولد امیرالمؤمنین علیه‏السلام

تألیف یكى از معاصرین، كه از منابع علامه اردوبادى مى‏باشد.(6)

9 ـ مولود كعبه

تألیف: علامه سید علینقى نقوى لكهنوى، متوفّاى 1408 ه . ق . به زبان اردو، چاپ 1351ه . ق . هند.

10ـ فى مولد امیرالمؤمنین علیه‏السلام

تألیف: شیخ محمدمهدى خالصى، چاپ 1369 ه . ق . بغداد.

11ـ كشف الیقین فى ولادة امیرالمؤمنین فى‏الكعبه

تألیف: سید حسین ارومیّه‏اى، مشهور به «عرب باغى» متوفّاى 1369 ه . ق .

12ـ فى مولد الامام على‏بن ابى‏طالب علیه‏السلام

تألیف: گروهى از نویسندگان، چون: مهدى حائرى، جعفر حائرى و محمدحسین اعلمى، چاپ 1376 ه . ق . كربلا.

13ـ مولد الامام امیرالمؤمنین علیه‏السلام

تألیف: گروهى از نویسندگان، چاپ 1378 ه . ق . نجف اشرف.

14ـ على ولید الكعبه

تألیف: علامه گرانقدر، مرحوم حاج میرزا محمد على اردوبادى، متوفّاى 1380ه .ق . شامل گفتار 152 تن از دانشمندان شیعه و سنّى، به نظم و نثر. چاپ 1380ه . ق . نجف اشرف.

15 ـ على الامام الخالد

تألیف: گروهى از نویسندگان شیعه، سنّى و مسیحى، كه در همایش میلاد آن حضرت شركت كرده بودند. چاپ 1382 ه . ق .

16 ـ على و الكعبه .

تألیف: سیدمهدى نقوى، از نواده‏هاى سید دلدار على، شامل گزارش 84 مورد از منابع اهل تسنّن.

17 ـ البحث حول ولادة على فى البیت

تألیف: دانشمند فقید حاج میرزا ولى‏الله‏ اشراقى سرابى، متوفّاى 1393 ه . ق . كه نسخه دستنویس مؤلف در كتابخانه فرزندش در تبریز موجود است.

18 ـ مولود كعبه .

نوشته محقق توانا، حاج شیخ محمد على اردوبادى، متوفّاى 1380 ه . ق . ترجمه استاد گرانقدر حاج شیخ عیسى سلیم پور اهرى، شامل بیش از 450 منبع مورد اعتماد و استناد، از آثار علماى شیعه و سنى، به نظم و نثر. چاپ 1421 ه . ق . قم 386 صفحه وزیرى.

19 ـ یگانه مولود كعبه .

تألیف: همان.

ترجمه حسین على عربى، چاپ 1420 ه . ق . قم. 127 صفحه رقعى.

20 ـ مولد امیر المؤمنین علیه‏السلام.

بازسازى چهار رساله مفقود الأثر، توسط دكتر احمد پاكتچى، زیر چاپ.

پی‌نوشت‌ها:

1- امینى، معجم المطبوعات النجفیه، ص 355 .

2- نجاشى، رجال، ص430 .

3- خطیب، تاریخ بغداد، ج7، ص 419 .

4- ابن طاووس، الیقین، ص191 .

5- تهرانى، الذریعة، ج3، ص 274 .

6- اردوبادى، على ولید الكعبه، ص29 .

منبع:

مجله میقات حج، شماره 34 .

اسرار نماز در کلام امیر مومنان علی علیه السلام

محرم — 2008-07-14T17:07:00+01:00

جابر بن عبدالله انصارى گوید:

روزى به همراه مولاى متّقیان، امام على علیه السلام بودم، شخصى را دیدیم كه مشغول نماز است، حضرت به او خطاب كرد و فرمود: آیا معنا و مفهوم نماز را مى‌دانى كه چگونه و براى چه مى‌باشد؟

اظهار داشت: آیا براى نماز مفهومى غیر از عبادت هم هست؟

حضرت فرمود: آرى، به حقّ آن كسى كه محمّد صلّى الله علیه و آله را به نبوّت مبعوث گردانید، نماز داراى تأویل و مفهومى است كه تمام معناى عبودیّت در آن خواهد بود.

آن شخص عرض كرد: پس مرا تعلیم فرما.

امام فرمود: معنا و مفهوم اولین تكبیر آن است كه خداوند، سبحان و منزّه است از این كه داراى قیام و قعود باشد.

دومین تكبیر یعنى؛ خداوند موصوف به حركت و سكون نمى‌باشد.

سومین تكبیر یعنى؛ نمى‌توان خداوند را به جسمى تشبیه كرد.

چهارمین تكبیر یعنى؛ چیزى بر خداوند عارض نمى‌شود.

پنجمین تكبیر مفهومش آن است كه خداوند، نه محلّ خاصى دارد و نه چیزى در او حلول مى‌كند.

ششمین تكبیر معنایش این است كه زوال و انتقال و نیز تغییر و تحوّل براى خداوند مفهومى ندارد.

و هفتمین تكبیر یعنى؛ بدان كه خداوند سبحان همچون دیگر اجسام، داراى أبعاد و جوارح نیست.

سپس در ادامه فرمایش خود فرمود:

معناى ركوع آن است كه مى‌گویى: خداوندا! من به تو ایمان آورده‌ام و از آن دست بر نمى‌دارم، گرچه گردنم زده شود.

و چون سر از ركوع بر مى‌دارى و مى‌گوئى: «سَمِعَ اللهُ لِمَنْ حَمِدَهُ الحَمْدلله ربّ العالمین» یعنى؛ خداوندا! تو مرا از عدم به وجود آورده‌اى و من چیزى نبوده و نیستم، پس هستى مطلق تویى.

و هنگامى كه سر بر سجده فرود آورى، گویى: خداوندا! مرا از خاك آفریده‌اى؛ و سر بلند كردن از سجده یعنى؛ مرا از خاك خارج گردانده‌اى.

و همین كه دومین بار سر بر سجده گذارى یعنى؛ خداوندا! تو مرا در درون خاك بر مى‌گردانى؛

و چون سر بلند كنى گویى: و مرا از درون همین خاك در روز قیامت براى بررسى اعمال خارج مى‌گردانى.

و مفهوم تشهّد، تجدید عهد و میثاق و اعتقاد به وحدانیّت خداوند؛ و نیز شهادت بر نبوّت حضرت رسول و ولایت اهل‌بیت او علیهم صلوات الله مى‌باشد.

و معناى سلام، ترحّم و سلامتى از طرف خداوند بر بنده نمازگزار است، كه در واقع ایمنى از عذاب قیامت باشد.

منبع:

مستدرك الوسائل، ج 4، ص 105، ح 5/ بحار الانوار:، ج 84، ص 253، ح 38.

امتیازات امیرالمومنین علی علیه السلام

محرم — 2008-07-14T17:07:00+01:00

اول نوبت یک هاست!

یا علی! تو نخستین کسی هستی که به پیامبر صلی الله علیه و آله ایمان آورد و تنها کسی که با او در غار حراء همراه بود.

یا علی! تو نخستین و تنها کسی هستی که در کعبه به دنیا آمد.

یا علی! در میان صحابه تنها تویی که خدا نامت را برگزید.

یا علی! تو نخستین کسی هستی که با پیامبر صلی الله علیه و آله نماز خواندی.

یا علی! تو نخستین کسی هستی که بر پیکر پاک پیامبر صلی الله علیه و آله نماز خواندی.

یا علی! در میان صحابه تو تنها کسی هستی که لحظه‌ای به خدا شرک نورزید.

یا علی! تنها تویی که در خانه کعبه، پا بر دوش پیامبر صلی الله علیه و آله گذارد و بت‌ها را شکست.

یا علی! تو نخستین جانشین و وصی بعد از پیامبر هستی.

یا علی! تو نخستین و تنها کسی هستی که قرآن را زیر نظر پیامبر صلی الله علیه و آله به ترتیب نزول و با تمام مشخصات جمع آوری نمود.

یا علی! تنها تو اگر نبودی، در سراسر جهان هستی هم شأنی برای زهرای اطهر نبود.

یا علی! تنها تویی که خدا در کتابش پسرانت را، پسران رسول خدا صلی الله علیه و آله خواند.

یا علی! تنها تو را، پیامبر صلی الله علیه و آله به برادری خویش برگزید.

یا علی! تو تنها کسی هستی که هیچ گاه از جنگ نگریخت و هیچ کس به جنگ با تو پیشقدم نشد، جز آن که به هلاکت رسید.

یا علی! تو تنها کسی هستی که زره‌ات پشت نداشت.

یا علی! تو تنها کسی هستی که در تمام جنگ‌های پیامبر صلی الله علیه و آله شرکت داشتی جز تبوک، و تو ماندی تا از فتنه منافقان جلوگیری نمایی؛ سپاه اسلام نیز بدون برخورد از تبوک بازگشت.

یا علی! تنها تو، درِ قلعه خیبر را از جا بر کندی؛ در حالی که عده زیادی از مردان، توان جابجا کردن آن را نداشتند.

یا علی! تنها تویی که رسول خدا صلی الله علیه و آله از 120000 نفر، بر پیشواییت، اقرار و بیعت گرفت و همگان به نام امیرالمؤمنین بر تو سلام کرده، تبریک گفتند.

یا علی! تو تنها کسی هستی که نسل پیامبر صلی الله علیه و آله از طریق او ادامه یافت.

یا علی! تنها تویی که محبتت، سرفصل کارنامه مؤمنان قرار می‌گیرد.

یا علی! تنها تویی که در مورد قاتلت سفارش کردی: خوراکش را خوب و بسترش را نرم کنید، از غذای من به او بخورانید و از آن چه می‌نوشم به او بنوشانید.

یک‌های تو تمام نشدنی است!

حالا فقط چند تا از دوها!

یا علی! تو آنی که جز دو کس: خدای تعالی و رسول صلی الله علیه و آله تو را نشناخت.

یا علی! تو و پیامبر صلی الله علیه و آله دو پدر امت هستید.

یا علی! هنگامی که بین دو کار قرار می‌گرفتی، سخت‌ترین آن دو را بر می‌گزیدی.

یا علی! تو پدر دو سرور جوانان بهشتی.

یا علی! تو یکی از آن دو امانت گرانبهایی هستی که پیامبر صلی الله علیه و آله در بین امت بر جای نهاد، تا به وسیله آن از گمراهی نجات یابند.

یا علی! درِ خانه تو و رسول خدا صلی الله علیه و آله تنها دو دری بودند که به مسجد باز می‌شدند؛ در حالی که سایر درها اجازه باز بودن نیافتند.

یا علی! تو همانی که ضربت شمشیرت در جنگ خندق، برتر از عبادت دو گروه انس و جن شمرده شد.

یا علی! تو را جمع اضداد خوانده‌اند؛ جنگاوری و مهرورزی، سخاوت و قناعت، عبادت و سیاست، زهد و تلاش ... آیا پایانی برای این شمارش هست؟

دوهایت هم بی انتهاست!

حالا فقط سه تا از سه‌ها!

یا علی! تو در سه سالگی به خانه پیامبر صلی الله علیه و آله منتقل شدی و سومین نفر آن خانه بودی.

یا علی! تو و اهل خانه‌ات بزرگوارانی هستید که سه روز متوالی، با گرسنگی روزه گرفته، افطار خود را به مسکین و یتیم و اسیر بخشیدید.

یا علی! پیامبر فرمود: سه چیز به تو عطا گردیده که به من داده نشده، پدر همسریی چون من، همسری چون فاطمه و فرزندانی چون حسن و حسین علیهم السلام .

چگونه هزار رکعت نماز بخوانیم

محرم — 2008-07-14T17:07:00+01:00

مرحوم كفعمى روایت كرده است:

روزى پیامبر خدا صلّى الله علیه و آله به حضرت على علیه السلام فرمود: دیشب چه عملى انجام داده‌اى؟

آن حضرت اظهار داشت: پیش از آن كه بخوابم، هزار ركعت نماز به جا آوردم، حضرت رسول فرمود: چگونه؟!

پاسخ داد: از شما شنیدم كه فرمودى: هر كس هنگام خوابیدن سه مرتبه بگوید: «یَفْعَلُ اللهُ ما یَشاءُ بِقُدْرَتِهِ، وَ یَحْكُمُ ما یُریدُ بِعِزَّتِهِ» ؛ او همانند كسى است كه هزار ركعت نماز خوانده است.

حضرت رسول اکرم فرمود: راست گفتى، چنین است.

منبع:

مستدرك الوسائل، ج 5، ص 49، ح 21.

راز تنهایی علی علیه السلام

محرم — 2008-07-14T17:07:00+01:00

محبت یا معرفت؟

ما بیش از هر چیز به تعلیم نیازمندیم، و حتی پیش از تبلیغ، به معرفت و آشنایی علمی نیاز داریم.

یكی از بزرگترین مسائلی كه در تاریخ وجامعه ما مطرح است اسلام و تشیع می باشد كه بسیاری از ما بدان معتقدیم، اما آن را به درستی نمی شناسیم. به مذهبی ایمان داریم كه آشنایی درست و منطقی از آن نداریم. مثلاً به علی (علیه‌السلام) به عنوان یك امام، یك مرد بزرگ، یك ابرمرد حقیقی و به عنوان كسی كه همه احساس ها و تقدیس های ما را به خود اختصاص داده، اعتقاد داریم و همیشه در طول تاریخ، بعد ازاسلام، ملت ما افتخار ستایش او را داشته است، اما متاسفانه آنچنان كه باید و شاید او را نشناخته است؛ زیرا بیشتر به ستایش ایشان پرداخته شده نه شناختن او.

این گونه مدح ها و محبت ها در میان همه ملت ها نسبت به معبودشان، پیغمبرشان و قهرمانانشان هست ، اما این معرفت است كه با ارزش است . امكان ندارد جامعه ای و ملتی علی(علیه السلام) را بشناسد و درست بفهمد، و ازشكنجه آمیزترین وسخت ترین محرومیت هایی كه جوامع دچار آن هستند ، رنج ببرد.

ما در زمان خود موظف به شناختن امام هستیم ، نه محبت بدون معرفت به امام. البته نسبت به محبت ورزیدن انتقادی نداریم. چگونه ممكن است كسی علی را بشناسد و به او عشق نورزد و او را نستاید؟ اما این محبت نتیجه شناختن علی و آشنا شدن با زیبائی های عظیم یك روح با شكوه ، و عظمت و پاكی یك انسان بزرگ است. محبتی كه معلول این معرفت است ، نجات بخش می باشد و روح زندگی یك جامعه است.

غربت نهج البلاغه

نهج البلاغه بعد از قرآن ، بزرگترین كتاب ما است كه آن را نمی خوانیم و نمی شناسیم، چنانكه قرآن را نیز نمی شناسیم و آن را فقط ستایش می كنیم، می بوسیم و تبرك می دانیم.

قرآن ونهج البلاغه را تجلیل و ستایش می كنیم، اما چه فایده و چه تاثیری می تواند داشته باشد، وقتی كه در آن تدبّر نمی كنیم.

نهج البلاغه به اقرار اغلب دانشمندان و نویسندگان و ادبای معاصر، حتی عرب، بعد از قرآن، زیباترین متن عربی است. مجموعه ای در بردارنده سخنانی عمیق در كمال فصاحت و بلاغت و كتابی حاوی دستورات ارزشمند اخلاقی است.

شاید ، 25 سال سكوت علی(علیه السلام) از همه سخنانی كه آن حضرت در دوران عمر خویش فرموده است؛ رساتر، بلیغ تر، زیباتر، اثر بخش تر و آموزنده تر باشد.

سكوتی كه خطاب به همه انسان هاست، انسان هایی كه علی را می شناسند. بیست و پنج سال سكوت در نهایت سختی و سنگینی برای یك انسان، آن هم نه یك انسان گوشه گیر و راهب، بلكه یك انسان فعال اجتماعی.

امام گاه با سخنانش حرف می زند و گاه با سكوتش، گاه با پیروزیش درس می دهد و گاه با شكستش.

مخاطب امام ما هستیم و رسالت ما نیز معلوم است:

شناختن این درس ها ، خواندن این سخنان و شنیدن این سكوت ها...

درد بزرگ مرد تاریخ

متاسفانه حضرت علی علیه السلام با این عظمت هنوز در بین شیعیانش نیز مجهول و ناشناخته مانده است. هنوز بسیاری از فضایل و ارزشهای انسانی ایشان را نیافته ایم.

اما به راستی ارزش های انسانی علی علیه السلام چیست؟

یكی از مسائلی كه درباره ایشان مطرح نشده، مساله تنهایی علی (علیه السلام) است.

كسی كه به یك معبود، به یك معشوق عشق می ورزد، با همه چهره های دیگر بیگانه می شود و جز در آرزوی او نیست، خود به خود وقتی كه او نیست ، تنها می ماند و كسی كه با افراد و اشیای پیرامونش بیگانه است، متجانس نیست ، تنها می ماند، احساس تنهایی می كند. انسان هر چه به مرحله انسان بودن، نزدیكتر می شود، احساس تنهایی بیشتری می كند. و از جامعه و زمان فاصله می گیرد.

در شرح حال نوابع می بینیم یكی از صفات شخصی آنان ، تنهائیشان در زمان خود آنها است. در زمان خود مجهول اند، غریب اند و در وطن خویش بیگانه اند، و آیندگان بهتر می توانند ، آنها، اثرشان ، سخنانشان و سطح اندیشه و هنرشان را بهفمند.

چه كسی تنها نیست؟ كسی كه با همه، یعنی در سطح همه است، كسی كه رنگ زمان به خود می گیرد، رنگ همه را به خود می گیرد و با همگان تفاهم دارد و در سطح موجود است و با وضع موجود، به هر شكلش و هر بُعدش منطبق است.

احساس تنهایی و خلاء ، مربوط به روحی است كه آنچه در این جامعه و زمان و در این ابتذال روزمرگی وجود دارد ، نمی تواند سیرش كند.

درد انسان، درد انسان متعالی ، تنهایی وعشق است.

و می بینیم علی(علیه السلام) ، همان علی (علیه السلام) كه می نالد و دائماً فریاد می زند و سكوتش درد آور است. سخنش درد آور است، و همان علی كه عمری شمشیر زده ، جنگ ها كرده ، فداكاری ها نموده و جامعه ای را با قدرت و جهادش پی ریخته و به وجود آورده است، حال در جمع یارانش تنهاست و نیز می بینیم كه نیمه شبهای خاموش مدینه را ترك می كند وسردر حلقوم چاه، می نالد.

امام كسی را ندارد كه برایش حرف بزند، گوشی نیست كه سخنانش را بشنود، و فردی نیست كه او را بفهمد.

رنج بزرگ یك انسان این است كه عظمت او و شخصیت او در قالب فكرهای كوتاه و در برابر نگاه های پست و پلید و احساس او در روحهای بسیار آلوده و اندك و تنگ قرار گیرد. و این مرد كه روی این زمین خودش را تنها می یابد، با این زمین و آسمان بیگانه است و فقط رسالت و وظیفه اش او را با این جامعه و این شهر پیوند داده است.

علی در طول تاریخ ، تنها انسانی است كه در ابعاد مختلف و حتی متناقضی كه در یك انسان جمع نمی شود قهرمان است. مثل یك كارگر ساده با دست و بازویش خاك را می كند و در آن سرزمین سوزان بدون ابزار، قنات می كند ، مانند یك حكیم می اندیشد، همچون یك عاشق بزرگ و یك عارف عظیم عشق می ورزد، به سان یك قهرمان شمشیر می زند و همانند یك سیاستمدار رهبری می كند و مانند یك معلم اخلاق مظهر و سرمشق فضایل انسانی برای یك جامعه است. هم یك پدر است و یك دوست وفادار و هم یك همسر نمونه.

چنین انسانی است كه در دنیا تنهاست.

علی(علیه السلام) در میان پیروانش هم تنهاست، در اوج ستایش هایی كه از او می شود مجهول مانده است. درد علی (علیه السلام) دو گونه است: یك درد، دردی است كه از زخم شمشیر ابن ملجم در فرق مباركش احساس می كند، و درد دیگر، دردی است كه او را تنها در نیمه شب‌های خاموش به دل نخلستان‌های اطراف مدینه كشانده ... و به ناله در آورده است و ما تنها بر دردی می گرییم كه از شمشیر ابن ملجم در فرقش احساس می كند .

اما، این درد علی (علیه السلام) نیست،
دردی كه چنان روح بزرگی را به ناله آورده است، تنهایی است ، كه ما آن را نمی شناسیم!

باید این درد را بشناسیم، نه آن درد را؛

كه علی(علیه السلام) درد شمشیر را احساس نمی كند، و ... ما

درد علی را احساس نمی كنیم.

پروردگارا ! قلبمان را با روح آسمانی اش ، پیوند زن.

منبع:

برگرفته از كتاب علی(علیه السلام)،‌دكتر علی شریعتی .

سایت‌تبیان

مهری هدهدی

وصف دنیا در نهج البلاغه

محرم — 2008-07-14T17:07:00+01:00

اگر خواهان شناخت فردی باشیم باید به اثر و عمل او نگاه كنیم . یكی از طرق شناختن خدای متعال، قرائت قرآن كریم و تدبیر در آن می باشد.

برای معرفت یافتن به اهل بیت علیهم السلام به سخنان و سیره عملی ایشان توجه می نمائیم. در مورد حضرت علی علیه السلام، این یگانه دهر، هرچه بخوانیم و بگوییم كم است و حق ایشان را ادا ننموده‌ایم. مولا را چگونه معرفی نمائیم، حال آنكه او را نشناخته‌ایم. یكی از راه های شناخت مولی الموحدین، مطالعه سخنان ایشان می باشد كه اكثر فرموده های این امام همام در نهج البلاغه جمع آوری شده است. بر آن شدیم كه برای شناساندن ایشان نمی از یَِم نهج البلاغه برگرفته و به كام عطشان عاشقان امام بنشانیم. در نهج البلاغه موضوعات بسیاری یافت می ‌شود كه ما موضوع " وصف دنیا" را انتخاب نموده و امید داریم كه تذكری برای همه شیعیان امام باشد تا از غفلت نجات یابیم:

فانی بودن دنیا

من شما را از دنیا می ترسانم كه - در كام - شیرین است و - در دیده – سبز و رنگین. پوشیده در خواهش های نفسانی، و – با مردم – دوستی ورزد با نعمت های زودگذر این جهانی. متاع اندك را زیبا نماید، و در لباس آرزوها در آید، و خود را به زیور غرور بیاراید. شادی آن نپاید، و از اندوهش ایمن بودن نشاید. فریبنده ای است بسیار آزار دهنده، رنگ پذیری است ناپایدار ، فنا شونده‌ای مرگبار ، كشنده‌ای تبهكار. چون با آرزوی خواهندگان دمساز شد، و با رضای آنان هم آواز، بینند - سرابی بوده است - و بیش از آن نیست.

كسی از نعمت آن در سروری نبود، جز كه پس آن اشكی از دیده هایش پالود؛ و روی خوش به كسی نیاورد، جز آنكه با سختی وبد حالی پشت بدو كرد؛ و در خور دنیاست كه اگر بامداد یاور كسی بود، شامگاهش ناشناس انگارد؛ و اگر از سویی گوارا و شیرین است، از سوی دیگر تلخی و مرگ با خود آرد. كسی از نعمت آن طرفی نبندد، جز آنكه از مصیبت هایش بدو رنجی رسد؛ و شامگاهان زیر پرآسایشش نخسبد، جز آنكه بامدادان ، شاهبال بیم بر سر او فرو كوبد. سخت فریبنده ای است و فریبا است آنچه در آن است، سپری شونده است و سپری است هر كه بر آنست. توشه نیك از آن نتوان برداشت جز پرهیزگاری و ترس از پروردگار. كسی كه از دنیا كمتر بهره دارد، از آنچه موجب ایمنی اوست بیشتر دارد، و آن كه از دنیا نصیب بیشتر گیرد، از آنچه موجب هلاك اوست بیشتر گرفته و به زودی زوال پذیرد. بسا كسی كه بدان اعتماد كرد، و ناگهان مزه تلخ مصیبت را بدو چشاند، و بسا صاحب اطمینانی كه ناگهانش در خاك و خون نشاند. بسا صاحب عظمتی كه او را خرد و ناچیز ساخت، و بسا نازنده ای كه او را به خواری انداخت. دولت آن زود گذر است و عیش آن تیره و تار. گوارای آن شور است و شیرین آن با تلخی آمیخته، غذای آن زهر، و اسباب ودستگاه آن پوسیده در هم ریخته. زنده آن در معرض مردن، تندرستش دستخوش در بیماری به سر بردن. ملك آن برده، عزیز آن شكست خورده . آن كه از آن فراوان دارد، گرفتار نكبت و وبال ، و آن كه بدو پناه برده ، ربوده مال. آیا شما در جای آنان به سر نمی برید كه مردند؟ عمری درازتر از شما داشتند، و آثاری پایدارتر به جا گذاشتند، و تخم آرزو بیشتر در دل كاشتند، و شمارشان فزونتر بود، و سپاهیانشان فراگیرتر. دنیا را چسان پرستیدند، و آن را چگونه بر خود گزیدند؟ سپس از آن رخت بربستند، بی توشه ای كه كفایت آنان تواند و یا مركبی كه به منزلشان رساند. شنیده اید دنیا یكی از آنان را با فدیه ای واگذارده باشد، یا به گونه ای یاری شان داده ، یا با آنان به نیكی به سر برده؟ نه چنین است كه سختی آن بدانها چنان رسید كه پوست و گوشتشان را درید. با سختیها ، سستشان كرد؛ و با مصیبت ها، خوارشان نمود ، و بینی شان را به خاك مالید، و زیر پایشان سود؛ و دشواریهای زمانه را بر آنچه با آنان كرد، افزود. دیدید چگونه آن را كه برابرش فروتنی كرد، و برخویشتنش گزید و روی بدو آورد، نشناخت، و با او نساخت تا آنكه بار بستند و برای همیشه از آن گسستند. آیا جز گرسنگی ، توشه ای همراهتان كرد؟ یا جز در سختی شان فرود آورد؟ یا روشنی آن برایشان جز تاریكی بود؟ یا جز پشیمانی چیزی بدرقه راهشان نمود؟ پس چنین دنیایی را می گزینید؟ یا بدان اطمینان می كنید؟ یا آزمند آن می شوید؟ بد خانه ای است برای كسی كه بدان گمان بد نیارد، یا در آن خود را از بیم وی ایمن شمارد.(1)

انذار از دنیا

شما را از دنیا می پرهیزانم، كه منزلگاهی است ناپایدار؛ نه خانه ی ماندن و نه جایگاه قرار. خود را آراسته و به آرایش خویش شیفته است، و دیگران را به زینت خویشتن فریفته. خانه ای نزد خداوند آن خوار. و متاعی بی مقدار . حلال آن را به حرامش معجون داشته است؛ و خوبی آن را به بدی اش مقرون و زندگانی اش را به مرگ آمیخته است؛ و در كاسه شهدش، شرنگ ریخته است . خداوند تعالی آن را برای دوستانش نگزید، و در دادن آن به دشمنانش بخل نورزید. خیر آن اندك است، و شر آن آماده، فراهم آن پریشان و ملك آن ربوده؛ و آبادان آن رو به ویرانی نهاده. آنچه ویران گردد، خانه خوبی نیست و به كار نیاید، و عمری كه چون توشه پایان پذیرد، زندگانی به شمار نیاید. و روزگاری كه چون پیمودن راه به سر آید ، دیر نپاید .آنچه را خدا بر شما واجب كرده مطلوب خود شمارید، و توفیق گزاردن حقی را كه از شما خواسته ، هم از او چشم دارید، و پیش از آنكه مرگ شما را فرا خواند، گوش به دعوتش بدارید. (2)

ویژگیهای آنان كه دنیا را رها كرده اند

آنان كه خواهان دنیا نیستند، دلهاشان گریان است، هر چند بخندند، و اندوهشان فراوان است، هر چند شادمان گردند وبا نفس خود در دشمنی بسیار به سر برند، هر چند دیگران بر آنچه نصیب آنان شده، غبطه خورند.(3)

غفلت انسان

یاد مرگ از دل های شما رفته است و آرزوهای فریبنده جای آن را گرفته. دنیا بیش از آخرت مالكتان گردیده و این جهان، آن جهان را از یادتان برده . همانا شما برادران دینی یكدیگرید، چیزی شما را از هم جدا نكرده، جز درون پلید و نهاد بد كه با آن به سر می برید نه هم را یاری می كنید، نه خیرخواه همید، نه به یكدیگر چیزی می بخشید ، و نه با هم دوستی می ورزید. شما را چه می شود كه به اندك دنیا ، كه به دست می آورید، شاد می شوید؛ و از بسیار آخرت، كه از دستتان می رود، اندوهناك نمی گردید؟ و اندك دنیا را كه از دست می دهید، نا آرامتان می گرداند؛ چندانكه این نا آرامی در چهره هاتان آشكار می شود، و ناشكیبا بودن از آنچه بدان نرسیده اند، پدیدار. گویی كه دنیا شما را خانه اقامت و قرار است، و كالا و سود آن همیشه برای شما پایدار. چیزی شما را باز نمی دارد؛ از آنكه عیب برادر دینی خود را - كه از آن بیم دارد- رویاروی اوبگویید، جز آنكه می ترسید، او همچنان عیب را – كه در شماست- به رختان آرد. در واگذاشتن آخرت و دوستی دنیا با هم یك دل هستید و هر یك از شما دین را بر سر زبان دارید. چنان از این كار خشنودید كه كارگری كار خود را به پایان آورده، و دوستی خداوند خویش را حاصل كرده .(4)

دنیا محل آرامش نیست

دنیا خانه نیست ، شدن است و رنج بردن و دگرگونی پذیرفتن، و عبرت گرفتن . نشان نابود شدن، اینك روزگار، كمان خود را به زه كرده است، تیرش به خطا نرود، و زخمش به نشود؛ بر زنده تیرمرگ ببارد، و تندرست را به بیماری از پا در آرد، و نجات یافته را درناتوانی و ماندگی دارد. خورنده ای است كه روی سیری نبیند، نوشنده ای است كه تشنگی اش فرو ننشیند . و نشان رنج دنیا، اینكه: آدمی فراهم می كند آنچه نمی خورد، و می سازد آنچه در آن نمی نشیند؛ پس به سوی خدا می رود، نه مالی برداشته و نه خانه ای با خود داشته و نشان دگرگونی آن، اینكه : كسی را كه بدو رحمت آرند بینی كه –روزی – حسرت وی خورند، و حسرت خورده را بینی كه بر او رحمت برند؛ و این نیست جز به خاطر نعمتی كه رخت بر بسته، و یا نقمتی كه فرود آمده و بار گسسته. و نشان عبرت دنیا، اینكه: آدمی بدانچه آرزو دارد ، نزدیك می شود و رسیدن اجل رشته آرزوی او را می برد. نه آنچه آرزو داشت به دست آمده، و نه آن كه مرگ ، چشم بدو دوخته، واگذارده است. پاك و منزه است خدا! شادی دنیا چه فریبنده است؛ و سیرآبی آن چه تشنگی آورنده ؛ و سایه آن چه گرم وسوزنده . نه آینده مرگ را ردّ توان كرد، ونه گذشته را باز توان آورد. پاك و منزه است خدا، چه نزدیك است زنده به مرده، به خاطر پیوستن بدان، و چه دور است مرده از زنده ، به خاطر بریدن وی از آن!(5)

پایان دنیا مرگ است

دنیا خانه ای است فرا گرفته بلا، شناخته به بیوفایی، نه به یك حال پایدار است، و نه مردم آن از سلامت برخوردار.دگرگونی پذیرد، رنگی دهد و رنگ دیگر گیرد. زندگی در آن ناباب است ، و ایمنی در آن نایاب و مردم دنیا نشانه هایند، كه آماجشان سازد. تیرهای خود به آنان افكند و به كام مرگشان در اندازد.

و بندگان خدا! بدانید كه شما و آنچه درآنید ( دنیا)، به راه آنان كه پیش از شما بودند روانید كه زندگانی شما از شما درازتر بود، و خانه هاشان بسازتر و یادگارهاشان دیربازتر( دراز مدت). كنون آواهاشان نهفته شد، و بادهاشان فروخفته.

تن هاشان فرسوده گردید، خانه هاشان تهی، و نشان هاشان ناپدید. كاخ های افراشته و بالش های انباشته را به جا نهادند، و زیر سنگها و درون گورهای به هم چسبیده فتادند، جایی كه آستانه اش را ویرانی پایه است، و استواری بنایش را خاك، مایه. جای آن نزدیك است، و باشنده ی آن دور و به كنار، میان مردم محله ای ترسان، به ظاهرآرام و در نهان گرفتار. نه در جایی كه وطن گرفته اند، انس گیرند و نه چون همسایگان یكدیگر را پذیرند. با آن كه نزدیك به هم آرمیده اند ، خانه هم را ندیده اند و چسان یكدیگر را دیدار كنند كه فرسودگی شان خرد كرده است، و سنگ و خاك آنان را در كام فرو برده.

چه ستایم خانه‌ای را كه آغاز آن رنج بردن است، و پایان آن مردن . در حال آن حساب است و در حرام آن عقاب. آن كه در آن بی نیاز است، گرفتار است؛ و آن كه مستمند است، اندوهبار. آن كه در پی آن كوشید بدان نرسید، و آن كه به دنبال آن نرفت، او رام وی گردید. آن كه بدان نگریست، حقیقت را به وی نمود، و آن كه در آن نگریست، دیده‌اش را بر هم دوخت.

گویی شما هم به جایی رفته‌اید كه آنان رفته‌اند، و آن خوابگاه به گروتان برداشته و آن امانت جای شما را در كنار خود داشته. پس چگونه خواهید بود اگر كار شما به سرآید و گورها گشاید؟" آن هنگام آزموده می شود هر كس بدانچه پیشاپیش فرستاده، و باز گردانیده می شوند به سوی خدا كه مولای راستین آنهاست و به كارشان نیاید آنچه به دروغ برمی بافتند. ( یونس /30)(6)

دنیا محل آزمایش

هان! دنیا خانه‌ای است كه از گزند آن ایمنی نیست، مگر هم در آن خانه ، كاری كنند كه توشه آخرت است نه به كار دنیا پردازند. چه آن مایه حسرت است. مردم به دنیا مبتلایند، و به بوته آزمایش در آیند. پس آنچه برای دنیا گرفته اند، حساب آن بكشند، واز آنان بستانند؛ و آنچه برای جز دنیا به دست آورده‌اند، بدان رسند و در نعمت آن بمانند. دنیا در دیده صاحب خردان، چون سایه‌ی پس از زوال است، كه گسترده ناشده در هم رود، و افزون نشده كاهش یابد.(8)

سفارش به مردم

بندگان خدا! شما را سفارش می كنم این دنیا را كه وانهنده شماست واگذارید، هر چند وانهادن آن را دوست نمی دارید. دنیایی كه تن ها را كهنه می كند، هر چند نو شدن آن را خوش دارید. مَثل شما و دنیا، چون گروهی همسر است كه به راهی می روند، و تا در نگرند آن را می سپرند، و یا قصد رسیدن به نشانی كرده اند و گویی بدان رسیده اند. چه كوتاه است فرصت كسی كه تازد تا راهی كه در پیش دارد به سر رسد، و یا آنكه روزی فرصت دارد نه بیش و مرگش از در رسد، و خواهانی شتابان در پی او افتاده، و او را می راند تا در دنیا نماند. پس در عزت و ناز دنیا بر یكدیگر پیشدستی مكنید؛ و به آرایش و آسایش آن شادمان مشوید، و از زیان و سختی آن ناشكیبا مباشید كه عزت و نازش ، پایان یافتنی است، و آرایش و آسایش آن سپری شدنی، و زیان و سختی آن تمام شدنی؛ و هر مدتی از آن سرآمدنی وهر زنده آن مردنی.

آیا نشانه ها كه از گذشتگان به جای مانده شما را از دوستی دنیا باز نمی دارد؟ و اگر خردمندید مرگ پدرانتان كه در گذشته اند، جای بینایی و پند گرفتن ندارد. نمی بینید گذشتگان شما باز نمی آیند، و ماندگان نمی پایند! نمی بینید مردم دنیا روز را به شب و شب را به روز می آرند و هر یك حالتی دارند! مرده ای است كه بر او زاری كنند. زنده ای كه تسلیتش گویند. افتاده ای بیمار، بیمارپُرسی تیمارخوار. و دیگری كه جان می دهد، و دنیا جویی كه مرگ به دنبالش می دود، و غافلی به خود وانگذاشته و ماندگان پی گذشتگان را داشته.

هان! بر هم زننده لذت ها، تیره كننده شهوت ها، و بُرنده آرزوها را به یاد آرید آنگاه كه به كارهای زشت شتاب می آرید، و از خدا یاری خواهید بر گزاردن واجب او، چنانكه شاید، و نعمت و احسان او كه به شمار نیاید.(9)

امیرالمومنین علیه السلام در فرازهای فوق ، ضمن معرفی و توصیف دنیا ، به انسان ها می آموزد كه در این دنیا با این مولفه ها چگونه زندگی نمایند تا دچار خسران نگردند از خدای مهربان گوش شنوا طلب می‌نمائیم تا از فرمایشات امام بهره جوییم.

1- خطبه 111، ترجمه سید جعفر شهیدی.

2- خطبه 113.

3- همان.

4- همان.

5- خطبه 114.

6- خطبه 226.

7- خطبه 82.

8- خطبه 63.

9- خطبه 99.

سایت تبیان

مهری هدهدی

پی‌نوشت‌ها:

کسانی كه باید از حکومت طرد گردند

محرم — 2008-07-14T17:07:00+01:00

بنا بر فرمایشات حضرت علی علیه السلام عده‌ای از مردم كه خصوصیات اخلاقی خاصی دارا می‌باشند باید از حكومت و مسئولیت‌های آن حذف شوند. كه عبارتند از:

1- عیب‌جوها

امام علی علیه السلام به مالک اشتر حاکم مصر می‌نویسد:

«وَلیَکُن أبعَد رعیّتک منک، و أشنأهم عندک، أطلبهم لمعائب النّاس؛ فإنّ فی النّاس عیوباً، الوالی أحقّ من سترها؛ آنها که نسبت به رعیت عیب‌جوترند از تو دور باشند زیرا مردم عیوبی دارند که والی و رهبر در پوشیدن و پنهان کردن آنها از همه سزاوارتر است.»(1)

2- سخن‌چینان بی تقوا

حضرت علی علیه السلام می‌فرماید:

«و لا تعجلنّ إلی تصدیق ساعٍ، فإنّ السّاعی غاشٌ، و إن تشبّه بالنّاصحین؛ در تصدیق و باور سخن سخن‌چینان شتاب نکن زیرا آنان خیانتکارند گرچه در لباس نصیحت کنندگان دلسوز جلوه می‌کنند.»(2)

3- بخیل و ترسو و حریص

امام علی علیه السلام به مالک اشتر حاکم مصر نوشت:

«ولا تُدخلنّ فی مشورتک بخیلاً یعدل عن الفضل، و یعدک الفقر، و لا جَباناً یُضعفک عن الأمور، و لا حریصاً یُزیّن لک الشّره بالجور؛ بخیل را در مشورت خود دخالت نده، زیرا که تو را از احسان منصرف و از تهیدستی و فقر می‌ترساند و نیز با ترسو مشورت نکن، زیرا در کارها روحیه تو را تضعیف می‌نماید و با حریص مشورت نداشته باش که حرص را با ستمگری در نظرت زینت می‌بخشد.»(3)

4- کارگزاران حکومت طاغوت

از دیدگاه امام علی علیه السلام کسانی که در حکومت طاغوت پُست و شغلی داشتند باید از صف کارگزاران حکومت اسلامی و مدیریت جامعه الهی طرد و دفع گردند. که فرمود:

«إنّ شرّ وزرائک من کان للأشرار قبلک وزیراً، و من شرکهم فی الآثام فلا یکوننّ لک بطانةً؛ بدترین وزرا کسانی هستند که وزیر و کارگزار حکومت بد و اشرار بوده‌اند. کسی که با آن گناهکاران در کارها شرکت داشته است نباید جزو سرداران زمامداران حکومت باشد.» (4)

5- ثناگویان و چاپلوسان

شخصی در مجلس امام علی علیه السلام بپا خاست و به ثناگویی پرداخت. امام علی علیه السلام در پاسخ او فرمود:

«فلا تثنوا علیّ بجمیل ثناءٍ، فلا تکلّمونی بما تکلّم به الجبابرة؛ مرا با سخنان جالب خود نستایید...

و آنگونه که با زمامداران و پادشاهان ستمگر سخن می‌گفتید با من سخن نگویید.»(5)

6- خائنان

امام علی علیه السلام در طرد و دفع خائنان، به استاندار مصر مالک نوشت:

«فإن أحدٌ منهم بسط یده إلی خیانةٍ... فبسطت علیه العقوبة فی بدنه، و أخذته بما أصاب من عمله؛ اگر یکی از کارگزاران دست به خیانت زد... او را زیر تازیانه کیفر ادب نما و به مقدار خیانتی که انجام داده او را مجازات کن.» (6)

7- کم عقلان پَست

مدیریت صحیح در حکومت اسلامی، به تفکر و تعقل و انسان‌های دوراندیش و حکیم نیازمند است.

تا با ژرف اندیشی، و با ارائه طرح‌های صحیح و اساسی فرد و جامعه را به سوی پیشرفت و تکامل ببرند، و از آفات و خطرات بازدارند.

بدیهی است که کم عقلان و انسان‌های پَست و جهل زده، اگر در حکومت راه یابند، مقدمات سقوط حکومت و جامعه را فراهم می‌سازند.

امام علی علیه السلام به یکی از استانداران خود می‌نویسد:

«و احذر صحابة من یفیل رأیه، و یُنکر عملُه، فإنّ الصّاحب معتبرٌ بصاحبه؛ از یارانی که در فکر و نظر ضعیفند و عمل آنها ناپسند و زشت است برحذر باش زیرا مقیاس سنجش شخصیت هر کس را یارانش معرفی می کنند.»(7)

8- انسان‌های دو رو و منافق

امیرالمؤمنین علی علیه السلام در طرد عناصر دو رو و منافق فرمود:

«و احذرکم أهل النّفاق فإنّهم الضّالّون المضلّون و الزّالّون المزلّون یتلوّنون ألواناً؛ از انسان‌های دو رو و منافق شما را برحذر می‌دارم، زیر آنها گمراه و گمراه کننده‌اند، خطاکار و خطا اندازند، به رنگ‌های گوناگون بیرون می‌آیند و سبب گمراهی مردم می‌شوند.» (8)

9- هوس‌بازان بی پروا

امیرالمؤمنین علی علیه السلام در طرد انسان‌های بی پروا و هوس‌باز فرمود:

«اگر والی و زمامدار دنبال هوا و هوس‌های پی در پی خود باشد غالباً او را از عدالت باز می‌دارد.»(9)

کسانی که قدر و ارزش خود را نمی‌شناسند، و قدر و ارزش فرد و جامعه را نمی‌دانند، نباید در حکومت و مدیریت اسلامی نفوذ کنند. زیرا ارزش‌ها دگرگون و انحرافات فراوانی دامنگیر جامعه می‌شود.

که امام علی علیه السلام هشدار داد:

«و لا یجهل مبلغ قدر نفسه فی الأمور، فإنّ الجاهل بقدر نفسه یکون بقدر غیره أجهل؛ زمامداران و کارگزاران حکومت نباید از ارزش و منزلت خویش ناآگاه باشند زیرا کسی که ارزش خویش را نمی‌شناسد نسبت به ارزش دیگران ناآگاه‌تر است.»

(10)

پی‌نوشت‌ها:

1- نامه 53/24 نهج البلاغه معجم المفهرس مؤلف (مدارک گذشته)

2- نامه 53/27 نهج البلاغه معجم المفهرس مؤلف (مدارک گذشته)

3- نامه 53/27 نهج البلاغه معجم المفهرس مؤلف (مدارک گذشته)

4- نامه 53/29 نهج البلاغه معجم المفهرس مؤلف (مدارک گذشته)

5- خطبه 216/21 نهج البلاغه معجم المفهرس مؤلّف، که برخی از اسناد آن به این شرح است:

- روضه کافی، ج 8، ص 352، ح 550: کلینی (متوفای 328 هـ)

- منهاج البراعة، ج 2، ص 348: ابن راوندی (متوفای 573هـ)

- دعائم الاسلام، ج 2، ص 541، ح 1926: قاضی نعمان (متوفای 363 هـ)

- بحار الانوار، ج 41، ص 152: مجلسی (متوفای 1110 هـ)

- ربیع الابرار، ج 5، ص 191، ح 186: زمخشری معتزلی (متوفای 538 هـ)

6- نامه 53/76 نهج البلاغه معجم المفهرس مؤلف (مدارک گذشته)

7- نامه 69/9 نهج البلاغه معجم المفهرس مؤلف (مدارک گذشته)

8- خطبه 194/4 نهج البلاغه معجم المفهرس مؤلف، که برخی از اسناد آن به این شرح است:

- کتاب طراز ج 2 ص 308: سید یمانی

- غرر الحکم، ص 54 و 269/ ج 4 ص 483: آمدی (متوفای 588 هـ)

- منهاج البراعة، ج 2، ص 280: این راوندی (متوفای 573 هـ)

- غررالحکم، ج 6، ص 488 و ج 2 ص 285: آمدی (متوفای 588 هـ)

- بحارالانوار، ج 18، ص 224، ح 62 ب 1: مجلسی (متوفای 1110 هـ)

9- نامه 59/1 نهج البلاغه معجم المفهرس مؤلف که برخی از اسناد آن به این شرح است:

- کتاب طراز، ج 1، ص 170: سید یمانی

- کتاب صفین، ص 57: نصر بن مزاحم (متوفای 212 هـ)

- منهاج البراعة، ج 3، ص 208: ابن راوندی (متوفای 573 هـ)

- غرر الحکم، ج 1، ص 265: آمدی (متوفای 588 هـ)

- بحار الانوار، ج 33، ص 511 ح 708: مجلسی (متوفای 1110 هـ)

10- نامه 53/90 نهج البلاغه معجم المفهرس مؤلف (مدارک گذشته )

منبع:

امام علی علیه السلام و مباحث تربیتی، محمد دشتی .

10- جاهلان قدرنشناس